مدح و شهادت حضرت ابوالفضل العباس علیهالسلام
راه نـجـات اهـل زمـیـن و زمـان شـده لب تـشـنهای که ساقی لبتـشنگان شده ایـنـجـا فـرشـتـههـای خـداونـد زائـرنـد این خـاک محـتـرم، شـرف آسمان شده تا روز حـشر اهل ادب سجـده میکـنند این آسـتـانـه را که ادب را مـکان شـده بـاب الـحـوائـجـی کـه دل چـاکــران او بـا روضـۀ مــحــرم او شــادمـان شـده از حـاجـتِ روا شـدهاش حـرف میزند هر سائلی که بر سر کویش روان شده دارند انـبـیـا ز غـمـش گـریـه میکـنـند وقـتی قـد حـسـین ز داغـش کـمان شده جانی نمانده است و جهانی نمانده است جانان اهل جان به جهان نیـمهجان شده شاه نـجـف! ببـین قـمـرت را در علقمه از بـهـر تـیـرهـا هـدف امــتـحـان شـده این مشک آب، آبروی اهل محشر است یـعـنـی بـرای عـالــم و آدم امــان شـده دشمن اگر که دور و برش پرسه میزند آقـا بــدون دسـت شـده، نــاتــوان شــده این قد و قامتی که خودش یک قیامتست در بـیـن ازدحــام بـرایـش نـشـان شـده زهرا به یاد اینکه زمین خورد و پا نشد صاحبعزای هر شب او در جنان شده حالا که نیست، اهل حرم گرد زینباند دیگـر پـنـاه اهـل حـرم عـمـّهجـان شده |